Elines Reis

Zes maanden chemotherapie, onderbroken door een gevaarlijke gistinfectie in mijn longen (PJP) die mij een week in het ziekenhuis hield, borstsparende operatie en bestraling. Het is veel om mee om te gaan, en ik kan de omvang ervan nog niet bevatten zo kort nadat het is afgelopen.

Er is het uitstekende deel van de chemotherapie; het werkt optimaal. Daarna was er geen kanker zichtbaar op de scans. Er werd geen actieve kanker gevonden in het weefsel dat tijdens mijn borst- en okseloperatie werd verwijderd. Dit plaatst mij in de selecte groep met 10 tot 15 procent kans op deze uitkomst en maakte borstsparende operatie mogelijk in plaats van een borstamputatie, die prachtig is uitgevoerd.

Dan was er de ongewone en moeilijk te diagnosticeren longontsteking die mij erg ziek en zwak maakte tijdens de chemotherapie. Het had dodelijk kunnen zijn als de artsen het niet hadden ontdekt. Ze gaven mij zeer hoge doseringen prednison en specifieke antibiotica.

In dat opzicht ben ik erg gelukkig geweest met alle mensen – vrienden, familie en buren – die allemaal kwamen helpen. Mijn hond uitlaten, maaltijden koken, met mij meegaan naar het ziekenhuis, gezelschap houden en er gewoon voor mij zijn. Het was absoluut overweldigend, ontroerend en hartverwarmend. Ik heb zoveel liefde en steun gevoeld, en ik voel mij zo gezegend en dankbaar voor deze ervaring.

Maar er is ook de andere kant van deze reis. Het absolute hartzeer van mijn ouders die mij dit zien doormaken. De totale schok en pijn die mijn vrienden ervoeren bij het aanschouwen ervan. Het krijgen van het oordeel dat ik door de behandelingen geen (biologische) moeder meer kan worden. Het ontwikkelen van ernstige bloedarmoede tijdens de chemotherapie maakte mij uitgeput na minimale inspanning. De enorme vermoeidheid veroorzaakt door de verschillende behandelingen.

Na de longontsteking en ziekenhuisopname was mijn onvoorstelbaar verzwakte lichaam wekenlang aan huis gebonden. De enorme vochtophoping veroorzaakt door de prednison en de gewichtstoename door de eetlust die het opwekte. En dan de door chemotherapie veroorzaakte overgang die mijn gewrichten en spieren deed pijnigen. Mijn geest en ziel zijn uit balans door de chemische veranderingen, waardoor ik de afgelopen maanden neerslachtig en somber ben geweest.

Het is veel geweest. En ik weet nog niet goed hoe ik erover denk. De klachten van de overgang hebben mij verrast. Ik wist niet van de gewrichtspijnen in die mate, en ik heb misschien de chemische onbalans die het kan veroorzaken onderschat. Bovendien maakt het mij bezorgd over mijn uiterlijk en de gewichtstoename, omdat de hormoonveranderingen die erbij horen een grote invloed kunnen hebben op mijn stofwisseling. En er liggen nog zeven jaar hormoonbehandeling voor mij.