Niewidzialność to mój wybór

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Integer nec odio. Praesent libero. Sed cursus ante dapibus diam. Sed nisi. Nulla quis sem at nibh elementum imperdiet.

Moje serce ma dwa rodzaje dni. Są dni, kiedy chodzę ulicami z szeroko otwartymi oczami, ciekawy, radosny i towarzyski.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Integer nec odio. Praesent libero. Sed cursus ante dapibus diam. Sed nisi. Nulla quis sem at nibh elementum imperdiet.

W takie dni widzę niemal wszystko i wszystkich wokół mnie, mężczyzn, kobiety, młodych, starych. W takie dni składam komplementy osobom, które przykuwają moją uwagę. Rozmawiam z nieznajomym i flirtuję z listonoszem. W takie dni uśmiecham się do świata, a świat uśmiecha się do mnie.

Są też moje bardziej introwertyczne dni, kiedy chodzę ulicą z szeroko zamkniętymi oczami. W takie dni po prostu nie chcę być widziany. To są dni, kiedy czuję się dobrze, będąc niewidzialnym, to jakby być w „trybie prywatnym”. Nie chcę patrzeć na świat i nie chcę, żeby świat patrzył na mnie. Nie mam szczególnych preferencji co do trybu. Wszystko zależy od tego, jak się obudzę rano. Czuję się dobrze z obiema wersjami siebie i pozwalam sobie być taką wersją siebie, jaką chcę.

Chociaż wersja ekstrawertyczna jest znacznie bardziej zabawna, moja introwertyczna strona również ma prawo istnieć. Czasem budzę się w określonym trybie, który zmienia się w ciągu dnia, częściej z widocznego na niewidzialny niż odwrotnie. Ale zdarzają się też dni, gdy jest na odwrót. To daje mi pewność, że uśmiech do świata, z szeroko otwartymi oczami i pozytywnym nastawieniem, jest wyborem. Albo nie (jeśli wolę), bo może być też wyzwalające poruszać się niezauważonym, o ile jest to osobisty wybór.

Lorum ipsum

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Integer nec odio. Praesent libero. Sed cursus ante dapibus diam. Sed nisi. Nulla quis sem at nibh elementum imperdiet.

„Oko wybiera, co chce zobaczyć. Uwielbiam powiedzenie: ‚nie jesteś niewidzialny; oni są ślepi.’ Myślę, że musimy nauczyć się patrzeć na siebie inaczej. I na innych.”

AndBloom

Przeczytałam to wcześniej i chciałabym wspomnieć o tym w tym artykule. Czy wiedziałaś, że badania pokazują, iż zwłaszcza starsze kobiety świadomie się „dostosowują”? Dostosowują się z obawy, że inne kobiety będą je oceniać. Boją się oceny, jeśli zachowują się, ubierają lub wyglądają inaczej lub wyjątkowo. Dlaczego? Zastanawiam się.

Wiele kobiet wokół mnie potwierdziło dwie kluczowe korzyści starzenia się:

czujemy się mniej niepewne i bardziej pewne siebie.
mniej przejmujemy się tym, co inni o nas myślą.

Punkt pierwszy? Tak! Punkt drugi? Naprawdę?

Starsze kobiety powinny być silnym przykładem dla młodszych pokoleń. Powinnyśmy zachęcać je do indywidualizowania się i bycia tym, kim chcą być, jakby od tego zależała ich przyszłość. Gdybym mogła wysłać wiadomość do swojej młodszej wersji, powiedziałabym sobie, by wierzyła w SIEBIE. By wzięła wodze w swoje ręce i pokazała światu swoją obecność, bez powstrzymywania się. A teraz, mając ponad czterdzieści lat, staram się szerzyć przesłanie piękna i siły.

Drogie panie: wychowano was, by być miłymi, uprzejmymi i stawiać innych na pierwszym miejscu. Czy nadal czekacie na pozwolenie, by żyć? Przestańcie natychmiast. Zdejmijcie buty i chodźcie po trawie. Przerzućcie włosy, nałóżcie tę czerwoną szminkę, zapomnijcie, co ktoś o was myśli. Nie jesteście niewidzialne, dopóki same tego nie wybierzecie.