Renske

Opowiedz nam o swojej karierze?

Z wielką przyjemnością, ale też dużym zmarnowaniem energii, przez długi czas pracowałam w najbardziej znanej holenderskiej firmie transportowej. Miałam wiele obowiązków i doskonałe wynagrodzenie. Pracowałam siedem dni w tygodniu, a nawet podczas urlopu praca trwała dalej, aż pewnego dnia obudziłam się i nie mogłam już nic zrobić. To, czego się obawiałam, stało się prawdą – miałam wypalenie zawodowe. Wypalenie, ostatecznie, było jedną z dobrych rzeczy, które mi się przytrafiły w życiu. Nauczyłam się lepiej wybierać dla siebie, chociaż wciąż jest to dla mnie duża pułapka. Nadal mam tendencję, by stawiać siebie na ostatnim miejscu.

Od pewnego czasu pracuję w sprawach medycznych rządu (UWV). Co właściwie nikt na Instagramie nie wie, to fakt, że jestem urzędniczką państwową. Trzy lata temu zaczęłam pracować 1 lub 2 dni w tygodniu w wspaniałym butiku modowym, i tam leży moja pasja. Kiedyś chodziłam do szkoły mody, ale życie obrało inną drogę. Dobrze jest znów podążać za sercem.

Opowiedz nam o małżeństwie i macierzyństwie?

Mój mąż i ja chodziliśmy razem do klasy w szkole podstawowej. Moje pierwsze wspomnienie o nim nie jest zbyt miłe. Rozpiął mój dżinsowy spódniczkę (którą moja mama uszyła na lekcjach szycia), tak że stałam na podwórku szkolnym w majtkach. Kilka chwil później, gdy byliśmy w pubie, nastąpiło to kliknięcie i zaloty.

Zaszłam w ciążę i byliśmy przeszczęśliwi, aż do momentu, gdy przestałam czuć życie w brzuchu na ósmym miesiącu ciąży. Kiedy trafiliśmy do szpitala, powiedziano nam, że nasze dziecko już nie żyje. Ginekolog odesłał nas do domu (z zamiarem, byśmy się z tym pogodzili), a następnego dnia miałam rodzić. To był najgorszy dzień w naszym życiu.

Po porodzie dziecko położono mi jeszcze na brzuchu, co było trudnym wyborem, ale potem okazało się najlepszym, by zaakceptować smutną rzeczywistość. Ten sam ginekolog był obecny przy narodzinach moich pozostałych dwojga dzieci. Kiedy zaszłam w ciążę z naszą córką, postanowiliśmy, że nie będziemy mieć więcej dzieci. Potem niespodziewanie znów zaszłam w ciążę i urodziłam zdrowego syna. Z powodu utraty pierwszego dziecka zawsze byłam i nadal jestem nadopiekuńczą matką, co jest dość (bardzo) trudne dla moich dzieci. Myślę, że nie rozumieją, dlaczego tak jestem, dopóki sami nie będą mieli dzieci.

Mój najmłodszy opuścił dom w czerwcu zeszłego roku i teraz jesteśmy tylko ja i mój mąż. Najtrudniejszą rzeczą dla mnie jest utrata kontroli nad dziećmi, a może jeszcze trudniejsze jest odnalezienie nowego życia z partnerem po wyprowadzeniu się dzieci z domu. Mój mąż jest moją opoką i bardzo się kochamy, więc myślę, że razem sobie poradzimy.