Lenny

Po powrocie do Holandii zdałam sobie sprawę, że jeszcze nie opublikowałam wywiadu, który przeprowadziłam z tą osobą na mojej stronie internetowej. Tłumacząc go dziś wieczorem z niderlandzkiego na angielski, uświadomiłam sobie, jak niezwykle silną i inspirującą kobietą jest Lenny, jestem pewna, że się ze mną zgodzicie…

Opowiedz nam o sobie.

W 1970 roku wyszłam za mąż w wieku 20 lat i miałam dwóch synów. Chciałam być przy chłopcach, gdy byli mali; w tym czasie często pracowałam wieczorami w znanym klubie nocnym w Rotterdamie, byłam hostessą na targach i otworzyłam własną kawiarnię. Po prawie 18 latach małżeństwa mój związek się rozpadł, a ja przez 20 lat pracowałam w banku ABN AMRO jako sekretarka wykonawcza / asystentka zarządu. W 1990 roku po raz drugi wyszłam za mąż za Roba. W 1997 roku okazało się, że jestem genetycznie odpowiedzialna za gen raka piersi BRCA-1. Po wielu badaniach na temat tego dziedzicznego genu raka piersi napisałam książkę pod tytułem „Właściwy wybór”, która ukazała się w 2006 roku. Niestety moja siostra również nosiła ten zły gen raka piersi i zmarła w 2001 roku na skutek choroby.

W 2007 roku mój mąż doznał dwóch udarów mózgu, co bardzo wpłynęło na moje życie. Wtedy zauważyłam, że cała uwaga skupia się na osobach dotkniętych chorobą, a partnerzy, którzy również bardzo cierpią i ledwo radzą sobie z opieką, właściwie nie są wspierani. Napisałam książkę specjalnie dla partnerów osób z … Książka ta została wydana w 2010 roku i nosi tytuł „Nie powinno być jeszcze gorzej” (obie książki są po niderlandzku). Reakcje na mojej stronie internetowej pokazują, że ta książka jest wielkim wsparciem dla wszystkich opiekunów, którzy mają partnera z NCH (Nabytym Uszkodzeniem Mózgu). Dzięki wielu bardzo potrzebnym urlopom, które odbyliśmy, mogłam wytrzymać to życie. Niestety, mój drogi mąż zmarł w grudniu 2018 roku.

Jakie było największe ryzyko, jakie kiedykolwiek podjęłaś?

Rozwód z moim pierwszym mężem po 18 latach małżeństwa. Wtedy nie miałam stałych dochodów i musiałam opiekować się dwoma małymi chłopcami. Mimo to chciałam odejść, ponieważ to małżeństwo przynosiło mi wiele smutku i nie chciałam stracić poczucia własnej wartości. Wtedy zaczęłam uczęszczać na kurs komputerowy i zarejestrowałam się w agencji pracy. Niedługo potem zaproponowano mi pracę na pół etatu w dużym banku w Rotterdamie, co zaowocowało stałym zatrudnieniem. W ciągu dwóch lat awansowałam na stanowisko sekretarki zarządu.