In mijn hoofd en in mijn hart wist ik: Mijn moeder is mijn moeder. En mijn vader was mijn vader; helaas is hij een paar jaar geleden overleden. Nadat ik anderhalf jaar bij mijn ouders had gewoond, kreeg ik een zus, ook geadopteerd uit Colombia maar niet mijn biologische zus. Ze voelde meteen als mijn bloedzus. En mijn beste vriendin. Ook al zien we er allemaal heel anders uit. En we hebben allemaal vier totaal verschillende karakters; we zijn een gezin, en we houden heel veel van elkaar.
Jaren later trouwde ik met mijn beste vriend Reinier en werd moeder van twee kinderen die op mij leken. Een droom kwam uit. Eindelijk keek ik in ogen die op de mijne leken. Dezelfde rechte lange wimpers, dezelfde brede neus, steil haar, mollige wangen. Ze hebben hetzelfde vlakke gezichtprofiel en licht gebogen rug. Dezelfde lenige tenen en hetzelfde explosieve, energieke karakter met dezelfde luide, enthousiaste stem.
Kinderen van mezelf krijgen deed iets met mijn zelfbeeld. Plotseling was er herkenning die me minder eenzaam deed voelen. Als geadopteerde Colombiaanse voelde ik me al die jaren anders dan de Nederlandse kinderen om me heen. Logisch, want ze zagen er anders uit. Toen ik mijn kinderen kreeg, merkte ik dat ik anders ging lopen, meer ontspannen op straat. Ik was niet langer alleen maar met een of twee van mijn kinderen, die precies op mij leken en dezelfde uitstraling hadden. We waren samen een stam.
Ontdek Chiara en haar mooie verhaal hier: www.indiaaninjekast.nl/blog
Of INSTAGRAM
