Bertine

“Hallo Dee,

Heel erg bedankt dat je Leontien en alle andere vrouwen boven de 40 op zo’n prachtige manier hebt gefotografeerd. Het feit dat ware schoonheid niet langer alleen een kwestie is van ‘jong en perfect’ wordt steeds duidelijker. Ga zo door met het goede werk!

Hartelijke groeten, Bertine”

Nadat ik dit bericht had ontvangen, vroeg ik haar natuurlijk of ze mee wilde doen aan mijn project. Zonder iets van haar te weten, wist ik door het persoonlijke en vriendelijke bericht dat ze me stuurde, en door haar Instagramprofiel te bekijken, dat ze een mooie, sterke en inspirerende vrouw was:

Vertel ons wat je graag wilt dat we over jou weten.

Een kant van mij is dat ik moeder ben. Ik wil je graag vertellen over onze eerstgeborene, die mijn leven veranderde. Ik denk dat elk kind dat doet, je leven verandert op een manier waarop je je niet kunt voorbereiden.

Op 17 augustus 2002 werd Marcus geboren. Hij moest meteen naar de couveuseafdeling en ik werd naar de operatiekamer gebracht vanwege een groot bloedverlies. Toen ik terugkwam van de operatie, was Marcus er niet. Een groep van vier artsen kwam onze kamer binnen en dan weet je; er is iets heel mis. Marcus is geboren met het syndroom van Down.

Dit is het moment waarop je die grote kras hoort in je mooie babyfantasieën. En dit is het moment waarop je beseft dat dit geen ‘retour afzender’ is. De werkelijkheid slaat hard toe. Mijn eerste reactie was dierlijk, een afwijzing, ik kon het gewoon niet overzien. Maar dat duurde niet lang, het moederschap nam het over en er kwam een diep gevoel van aanvaarding.

Het deed me echt beseffen dat er geen zekerheden zijn in het leven. Nu kan ik zeggen dat ik zo blij ben dat we nooit tests hebben laten doen. Er was een grote kans dat we toen de ‘verkeerde’ beslissing hadden genomen. Want nu, als ik naar Marcus kijk, is er geen geldige reden geweest om een abortus te laten doen.

Er is iets magisch aan deze mensen, en het zou een grote vergissing zijn om hen uit onze samenleving te verwijderen. Ze stralen zoveel liefde en vreugde uit (en ja, ze kunnen ook een last zijn …). Ze zijn meesters in het leven met een open hart… Sociale media hebben echt een positieve bijdrage geleverd aan het beeld van het syndroom van Down, net zoals Denise dat doet met ons vrouwen boven de 40, het is niet zo erg als je denkt. 😉

Wat doe je voor werk?

Ik heb mijn eigen massagestudio in Breukelen en ik geef les op een massageschool. Op dit moment studeer en oefen ik seksuele Kung Fu. In de kunst van seksuele kung fu leren zowel mannen als vrouwen hun eigen persoonlijke energie tot buitengewone niveaus te versterken. Door deze transformerende oefening zal je seksuele energie exponentieel toenemen, samen met je vermogen om van seks te genieten, je lichaamsbewustzijn, je zelfvertrouwen en je vermogen om echt vanuit het hart contact te maken met een ander wezen.

Je intuïtie zal zich ontwikkelen, evenals je gevoeligheid voor je eigen grenzen en die van anderen. Dit leidt tot een respectvollere omgang met iedereen, inclusief jezelf. Hoe meer mensen dit kennen en beoefenen, hoe beter en veiliger onze wereld zal worden en #metoo zal een heel andere betekenis krijgen. Mijn toekomstplan is om andere vrouwen te begeleiden in dit proces van het worden van een gezond seksueel wezen…

Wat is het grootste risico dat je ooit hebt genomen?

Wat is een risico? Het is een gevolg van een handeling ondanks onzekerheid. Ik heb er een paar genomen, maar de eerste was 14 jaar geleden. Dat was het moment dat ik besloot de vader van mijn twee kinderen te verlaten, die toen 1 en 3 jaar oud waren. Het begon allemaal op de dag dat hij me vertelde dat er ‘een andere vrouw’ was.

Toen ik boos wegging, realiseerde ik me al snel dat woede niet de oplossing was en dat het NIET om die andere vrouw ging. Dit ging over ons… ‘de ander’ was niets meer dan een teken dat het niet goed ging tussen ons. Dus besloot ik goed in de spiegel te kijken. Wat wilde ik eigenlijk? En ik besefte dat ik mezelf helemaal kwijt was, dat ik zijn leven leefde en dat ik helemaal geen innerlijk geluk had.

Ik ademde, maar leefde niet. Met andere woorden, ik was al heel lang ontrouw aan mezelf. Ik had mijn innerlijke stem verstikt en genegeerd en nu gaf die me een klap in het gezicht: WORD WAKKER!! En dat deed ik.

Voor het eerst in mijn leven nam ik verantwoordelijkheid voor mijn eigen geluk. Dat betekende dat ik onze relatie moest beëindigen, niet vanwege die andere vrouw, maar omdat ik diep van binnen wist en voelde dat wij niet de juiste match waren. Het was een groot risico, we hadden niets op papier, ik had nauwelijks spaargeld, ik werkte in zijn bedrijf en onze oudste zoon heeft het syndroom van Down, wat veel zorg betekent… Het was totale overgave aan het onbekende. Alsof je van een klif springt met ogen en armen wijd open… gewoon tr