De Juiste Houding

Vandaag voelde het leven een beetje lichter aan (het verandert van dag tot dag). Ik opende de doos die de postbode de avond ervoor had gebracht, en meteen werd mijn stemming opgehelderd. Mode is leuk en ja, wat een mooie jurk met een vrouw kan doen. Enthousiast besloot ik wat zelfliefde-selfies te maken in deze mooie roze jurk. En ondertussen liet ik mijn gedachten gaan over de afgelopen dagen, weken, maanden. Er gebeurt veel, in de wereld en in mijn hoofd. De schade door corona is overal aanwezig. Er wordt gestreden voor gelijkheid. Mensen om mij heen zijn ziek (zowel geestelijk als lichamelijk); sommigen worden nooit beter; sommigen zullen sterven. Genoeg om je zorgen over te maken, op werelds en persoonlijk vlak.

Hoewel veel zorgen onmiskenbaar aanwezig zijn, kan ik een ander onbestemd gevoel niet van me afzetten—een vaag gevoel dat er iets niet klopt. Een gevoel dat ik nog nooit eerder in mijn leven heb gehad. Dankzij de kennis en ervaring die ik met vrienden en vrouwen via dit platform deel, herken ik het als een symptoom van de overgang. Het is het “neerslachtig en somber” gevoel. Door het zo te voelen, kan ik het een naam geven, en wordt het meer feitelijk. Deze fase is niet langer iets uit een biologielesboek. Deze fase gaat over mij, het gaat over mijn lichaam.

Ik kan ertegen vechten of ik kan het accepteren en proberen te omarmen. Het mooie van zo’n dag met een verkeerde gemoedstoestand is dat de dag erna de lucht vaak weer geklaard is. En op die dagen kijk ik in de spiegel en zie ik de vrouw die ik vandaag ben. Ik kan met liefde naar mijn veranderde zelf kijken en ik weet, uit ervaring, dat het allemaal in de juiste gemoedstoestand zit.