Ik heb veel geleerd in die periode van mijn leven. De harde realiteit dat vrouwen een houdbaarheidsdatum hebben, vind ik ongelooflijk oneerlijk. En met houdbaarheidsdatum bedoel ik zowel van binnen als van buiten; onze verouderende lichamen worden door de maatschappij beoordeeld. Ik vond mijn verouderende lichaam bijvoorbeeld steeds minder mooi naarmate ik ouder werd, mijn “onvruchtbare lichaam” met “de ouder wordende uitstraling.” Maar moeder worden heeft mij veranderd. De positieve instelling die ik had toen ik ervan overtuigd was dat ik zwanger zou worden. Ook al was het volgens de artsen onmogelijk, het deed me beseffen dat ik die instelling in alle facetten van het leven kon gebruiken.
Ik heb hard gestreden om zwanger te worden en uiteindelijk mijn zoon in mijn armen te houden. Tijdens het proces heb ik veel vrouwen ontmoet die niet zo gelukkig waren, wat me ook deed inzien hoe uniek het hele proces van het leven is. Onze samenleving hecht veel waarde aan uiterlijk vertoon en hebzucht. Maar het leven is niet vanzelfsprekend, het is een geschenk en niet alleen vanwege pasgeboren wonderbaby’s. Het is een geschenk om überhaupt in leven te zijn. Ik heb geleerd dankbaar te zijn voor wat ik heb, mijn prachtige lichaam dat tegen alle verwachtingen in een kind kon baren. Mijn gezicht met al mijn rimpels, van zorgen, van verdriet maar ook van alle vreugde die ik in het leven heb gehad.
Nadat ik moeder werd, ben ik anders naar mijn eigen verouderingsproces gaan kijken. Bijna alles wat vroeger belangrijk voor mij was, is dat nu niet meer. Toen ik jong was, nam ik het leven als vanzelfsprekend aan; nu weet ik beter. Naar mijn mening is het tijdverspilling om je zorgen te maken over rimpels of grijs haar.
Ik probeer te stoppen met mezelf in de spiegel te bekijken met veel zelfkritiek. Met zachte ogen naar mezelf kijken is de nieuwe ik. In onze jeugdgerichte samenleving voelen we ons minderwaardig als we de middelbare leeftijd bereiken. Is dat niet triest? Dat je elke keer als je in de spiegel kijkt denkt dat je niet goed genoeg bent? Te oud om een kind te baren en te oud voor de maatschappij omdat je rimpels krijgt en/of grijs haar.
Dus tegenwoordig oefen ik dezelfde instelling en dankbaarheid op mijn verouderende zelf, dat maakt me gelukkiger. Niet lang geleden besefte ik dat ik meegesleept werd door de “anti-verouderingsbeweging.” Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik mijn gedachten kon veranderen, en begon ik over te schakelen van negatieve naar positieve gedachten. Dagelijkse gedachten over dankbaarheid voor de goede dingen in mijn leven, dat ouder worden een voorrecht is, dat ik elke rimpel heb verdiend. Tegenwoordig tel ik mijn zegeningen en niet mijn lijntjes, en dat maakt me gelukkiger. Het lukt niet elke dag, maar het wordt steeds beter.
Gelukkige verjaardag Finn, ik hou meer van je dan van het leven zelf. XO
