Monique

Haar opgewektheid en openheid, verpakt in een creatief jasje, voelden als een warme deken. Ik ben blij dat ze niet zo lang geleden voor mijn lens stond.

Vertel ons wat je graag wilt dat we over jezelf weten;

Mijn naam is Monique uit Den Bosch, moeder van twee creatieve kinderen. Toen ik 32 was, ontmoette ik mijn partner in een platenzaak. Hij had daar een bijbaantje naast zijn baan als docent. Na een paar zaterdagen achter elkaar cd’s te hebben gekocht, trok ik mijn stoutste schoenen aan en vroeg hem mee uit. Al snel daarna gingen we samenwonen. Bij mijn vorige vriendjes dacht ik nooit aan kinderen, maar met Arnold durfde ik de sprong in het diepe te wagen.

We zijn onlangs verhuisd naar een dorp net buiten Nijmegen, vlak bij het bos, alleen wij tweeën en onze Griekse zwerfhond. We voelden allebei de behoefte om in een groenere omgeving te wonen, wat na 60 jaar een flinke stap weg was van de grote stad. Tijdens de verbouwing van ons nieuwe huis fungeerde ik een paar maanden als “aannemer”. Er moest veel gebeuren, want er had niemand meer in dat huis gewoond in meer dan twee jaar. Het huis heeft een tweede verdieping, die al 6 jaar leeg stond. We voelden allebei dat het huis een tweede leven verdiende.

Vertel ons over je loopbaan?

Ik twijfelde vroeger over een studie tot maatschappelijk werker of iets in de mode. Uiteindelijk koos ik voor een particuliere modeacademie in Amsterdam; toch zag ik mezelf niet echt als modeontwerpster. Moodboards maken ging me heel goed af, dat doe ik nog steeds graag. Praktische stylingopleidingen zouden beter bij mij hebben gepast. Naast mijn studie werkte ik in het weekend met een geweldig team bij een modeboetiek genaamd Foxy Fashion. Met een aantal daarvan heb ik nog steeds contact. Na de modeacademie begon ik als etalageverzorgster bij een grote winkelketen.

Ongeveer tien jaar geleden vroeg een vriendin of ik haar kon helpen haar kledingkast uit te pluizen. Ik dacht, hé, zie je niet hoe leuk en modieus de combinaties kunnen zijn met de spullen in je kast?! Diezelfde avond bedacht ik een plan om naast mijn gewone baan een kledingadviesbedrijf te starten. Mijn motto was en is nog steeds: “Haal meer uit je kast.” Ik heb een paar extra workshops gevolgd om meer te leren over het vak styling. Ik werk vooral op mijn intuïtie en creatieve oog. Vaak zie ik meteen wat iemand staat of niet.

Op een bepaalde manier werk ik dus nog af en toe als maatschappelijk werker en gebruik ik mijn gevoelige antennes. Ik houd vooral van klanten die in een overgangsfase zitten en mij toestaan hen te helpen. Als ze in de spiegel kijken en vol zelfvertrouwen naar zichzelf kijken, zijn dat voor mij mooie momenten. Onlangs had ik een sessie met een klant die borstkanker heeft gehad. Ik was dankbaar dat ik haar op mijn eigen manier een beetje zelfvertrouwen kon geven.

Twee jaar geleden stopte ik met mijn werk als etalageverzorgster. Werken in de snelle mode paste niet meer bij mij. Ik had samen met mijn dochter Nina een masterclass over duurzaam ondernemerschap gevolgd, wat me nog meer aan het denken zette. Naast kast-stylingsessies organiseer ik ook stylingadviesdagen met een thema. Ik begin de dag met een gastspreker, daarna krijgen de deelnemers kleur- en stijladvies. We bespreken ook goede en slechte aankopen uit het verleden om bewustwording te creëren. De deelnemers maken een persoonlijk moodboard, dat we samen bespreken en analyseren. Het is geweldig om het evenement naar mijn zin in een passend thema te stylen. Tijdens deze dag is het belangrijk om binnen en buiten op een ontspannen manier samen te laten komen. Ik vind kleding een prachtig middel van communicatie. Ik houd ervan bewustwording te creëren in een samenleving waar snelle mode normaal is geworden.

Wat is het moeilijkste dat je ooit hebt gedaan?

Ik vond het moeilijk om mijn deeltijdbaan op te zeggen. Loslaten van een betrouwbaar inkomen en helemaal voor het ondernemerschap gaan. Ik heb veel slapeloze nachten gehad om te beslissen wat ik moest doen.

Waar ben je het meest trots op?

Ik ben het meest trots op het starten van een nieuw avontuur en het opzeggen van mijn baan op mijn 58e. Tegenwoordig doe en beleef ik zulke mooie dingen, ik ben elke dag dankbaar dat ik de moed had deze stap te zetten.

Ik ben ook trots op mijn zoon en dochter. Beiden volgen hun hart en zijn mooie mensen die er altijd voor hun vrienden zijn. Mijn man en ik namen ze vroeger vaak mee het bos in, we bezochten mooie steden en musea. Nu merk ik dat ze die dingen allebei waarderen, zoals de natuur en de schoonheid in kleine dingen.

En ik ben trots dat mijn man en ik de stap durfden te zetten om ons huis te verkopen en een oud huis te kopen om te renoveren. Veel van onze vrienden verklaarden ons voor gek.

Ken je