Podróż Eline

Sześć miesięcy chemioterapii, przerwanej przez groźną infekcję drożdżakową w moich płucach (PJP), która wymagała hospitalizacji przez tydzień, oszczędzającą pierś operację oraz radioterapię. To było wiele do zniesienia i jeszcze nie potrafię pojąć tego wszystkiego tak krótko po zakończeniu leczenia.

Jest też ta dobra strona chemioterapii; działa optymalnie. Po niej na skanach nie było widocznego raka. W tkance usuniętej podczas operacji piersi i pachy nie znaleziono aktywnego nowotworu. Pozostawiło mnie to w wąskiej grupie 10 do 15 procent prawdopodobieństwa takiego wyniku i pozwoliło na oszczędzającą pierś operację zamiast mastektomii, która została pięknie wykonana.

Potem była nietypowa i trudna do zdiagnozowania zapalenie płuc, które bardzo mnie osłabiło podczas chemioterapii. Mogło to być śmiertelne, gdyby lekarze tego nie wykryli. Podano mi bardzo wysokie dawki prednizonu i specjalne antybiotyki.

W tym względzie miałam dużo szczęścia dzięki wszystkim ludziom – przyjaciołom, rodzinie i sąsiadom – którzy przyszli mi pomóc. Wyprowadzali mojego psa, gotowali dla mnie posiłki, towarzyszyli mi w szpitalu, dotrzymywali mi towarzystwa i po prostu byli przy mnie. To było absolutnie wzruszające, poruszające i rozgrzewające serce. Czułam tak wiele miłości i wsparcia, i czuję się bardzo błogosławiona i wdzięczna za to doświadczenie.

Ale jest też druga strona tej drogi. Absolutne złamanie serca moich rodziców, gdy widzieli, jak przez to przechodzę. Ogromny szok i ból moich przyjaciół, którzy to obserwowali. Otrzymanie wyroku, że nie zostanę już (biologiczną) matką z powodu leczenia. Rozwinięcie ciężkiej anemii podczas chemioterapii, która pozostawiała mnie wyczerpaną po minimalnym wysiłku. Ogromne zmęczenie spowodowane różnymi terapiami.

Po zapaleniu płuc i hospitalizacji moje niewyobrażalnie osłabione ciało zamknęło mnie w domu na tygodnie. Ogromne zatrzymanie wody spowodowane prednizonem i przyrost masy ciała wynikający z jego apetytu. A potem menopauza wywołana chemioterapią sprawiła, że moje stawy i mięśnie bolały. Mój umysł i duch są w chemicznej nierównowadze, co sprawia, że przez ostatnie miesiące czuję się przygnębiona i zniechęcona.

To było dużo. I jeszcze nie wiem, co o tym myśleć. Objawy menopauzy zaskoczyły mnie. Nie wiedziałam o bólach stawów w takim stopniu i mogłam nie docenić chemicznej nierównowagi, jaką może powodować. Dodatkowo martwi mnie mój wygląd fizyczny i przyrost masy ciała, ponieważ zmiany hormonalne z tym związane mogą mieć ogromny wpływ na mój metabolizm. A przede mną jeszcze siedem lat terapii hormonalnej.