Cornelia

Zawsze uważam za coś wyjątkowego portretować kobiety w wieku 80 i 90 lat oraz móc opowiedzieć część ich historii.

Opowiedz nam coś o sobie.

Urodziłam się 18 listopada 1934 roku w Sint-Pancras, małym miasteczku na północy Holandii. Miałam troje dzieci, ale obecnie mam dwoje. Moja córka zmarła 18 lat temu. Mam też 7 wnucząt i 2 prawnucząt, które bardzo kocham.

Kiedy byłam młoda, uwielbiałam grać w piłkę ręczną i działać w harcerstwie. Teraz lubię spacerować, jeździć na rowerze, robić na drutach i układać puzzle. Z wiekiem nasze zainteresowania zwykle się zmieniają.

Możesz opowiedzieć nam o miłości?

Jestem szalona na punkcie miłości! Miałam ich kilka w swoim życiu, wciąż pamiętam je wszystkie z imienia. Aż w końcu, oczywiście, znalazłam tego jedynego…! O nie, mówię to źle, to on mnie poderwał, w 1954 roku. Poznaliśmy się w „Café Spoorzicht” w Sint-Pancras. Na dworze było lodowato, więc musieliśmy się szybko pożegnać! Wciąż pamiętam datę, to był 9 stycznia, więc środek zimy.

W tamtych czasach często przychodził do mnie do domu. Za każdym razem, gdy żegnaliśmy się przy drzwiach, mój tata „przypadkowo” wchodził do przedpokoju, żeby zabrać swój kapelusz. Oczywiście, podglądał nas.

A co z twoim życiem i zdrowiem?

Wciąż czuję się zdrowa. Mam problemy z pamięcią, czasem coś zapomnę, ale cieszę się życiem. Jedną z rzeczy, które teraz bardzo doceniam, jest to, że mogę iść, gdzie chcę. Uwielbiam też słońce! Wydaje się, że pogoda robi się coraz cieplejsza.

Co powiedziałabyś, że jest najdziwniejsze w stawaniu się starszą kobietą?

Chociaż moje zdrowie jest dobre, coraz częściej zapominam. Problem w tym, że prawie nie zauważam swojej zapominalności. Ludzie wokół mnie zauważają to cały czas, co czasem bywa trudne i niezręczne.

Kiedy lekarz powiedział mi, że mam objawy demencji, nie przeszkadzało mi to zbytnio. Pomyślałam: „no cóż, to przychodzi z wiekiem.”