Ik vraag me af of jij misschien een of meer van de volgende gevoelens herkent: Je wilt (nog steeds) een kind.
Misschien twijfel je of je wel (nog een) kind wilt. Misschien ben je, net als ik, 43, en ben je nog steeds hard bezig om zwanger te worden, maar het wil maar niet lukken, want een kind krijgen gebeurt niet “zomaar”, zeker niet als je ouder bent dan 40. Misschien ben je boos omdat je er nooit een hebt gehad. Of misschien is je kind al zo groot geworden dat je een pup nodig hebt om het gemis te vullen waar je onvoorwaardelijke liefde nog steeds naar verlangt. Plotseling voel je een hormonale druk en besef je dat de overgang om de hoek ligt, in tegenstelling tot alle andere mijlpalen die je hebt meegemaakt (herinner je je nog, mijlpaal sweet 16, hoera eindelijk 18, helemaal volwassen 21, zeker geen kind meer 25, vaarwel twintiger jaren, hallo dertiger jaren, en heel snel daarna naderden de veertiger jaren…) met het naderen van de 40 voel je plotseling een veel intensere aandacht voor je lichaam en geest, de laatste kans om een kind te krijgen of vrede te vinden met de kinderen die je misschien wel of niet hebt gekregen.
Je evalueert je vriendschappen. Je zit nu in een nieuwe levensfase. Eerst wilde je iemand om “gezellig mee te zijn” – om mee uit te gaan, te winkelen en stedentrips mee te maken. Toen wilde je iemand die je begreep in de eerste jaren van je moederschap, de moeilijke tijden in je huwelijk en je drukke werkuren van je veeleisende baan – je wilde iemand die je opvrolijkte en met wie je een glas wijn kon drinken, als je vaak niet zo vrolijk was, maar vooral erg moe en bijna opgebrand. En nu ben je 40 en wil je meer van je (oppervlakkige) vriendschappen. Je zoekt betekenisvolle gesprekken; diepgaande, verstandige betrokkenheid; een echte band en gesprek dat verder gaat dan “gezelligheid”. En misschien ben je verdrietig dat je de vriendschap niet kunt vinden waar je dacht dat dat zou kunnen en sommige van deze vriendschappen komen tot een einde.
Je hebt eigenlijk geen zin meer om te werken.
Je pensioen is nog zo’n honderd jaar weg of zo, en je hebt het werken al helemaal zat. Je bent er altijd mee bezig geweest (of dat gevoel heb je tenminste), je weet niet of je het nog leuk vindt, en elke dag wens je dat je tuinier, banketbakker of therapeut was. Of je bent zoals ik en wilt alles eenvoudiger maken (want wie heeft er nou geld nodig?) en verhuizen naar een onbewoond eiland in Thailand om langs het strand te lopen en boeken te lezen.
Je wordt ouder en dat maakt je bang.
Gisteren verstuikte ik mijn enkel tijdens het hardlopen, ik probeerde drie verschillende gezichtscrèmes om fijne lijntjes te verminderen (geen enkele hielp) … en vond weer een paar nieuwe grijze haren, want een paar jaar geleden besloot ik heel brutaal om niet meer mijn haar te verven, dus nu groeien ze heel duidelijk uit. Dat alles op één dag! Je eet gezonder dan ooit, je maakt van bewegen een prioriteit en je slikt al die vitaminen waar mensen niet over ophouden, maar toch word je ouder … en nog snel ook. Je slaapt slecht, je kunt niet afvallen, ook al doe je zo je best, en laten we het niet eens hebben over de menstruatie … het is alsof je weer een tiener bent, de PMS-klachten zijn terug zoals nooit tevoren.
