Cornelia

Ik vind het altijd heel bijzonder om vrouwen in hun tachtig en negentig jaar te portretteren en een deel van hun verhaal te kunnen vertellen.

Vertel ons iets over uzelf.

Ik ben geboren op 18 november 1934 in Sint-Pancras, een klein dorp in het noorden van Nederland. Ik had vroeger 3 kinderen, maar tegenwoordig heb ik er 2. Mijn dochter is 18 jaar geleden overleden. Ik heb ook 7 kleinkinderen en 2 achterkleinkinderen, van wie ik heel veel houd.

Toen ik jong was, hield ik van handbal spelen en scouting. Tegenwoordig wandel ik graag, fiets ik, brei ik en maak ik puzzels. Naarmate je ouder wordt, veranderen je hobby’s vaak.

Kunt u ons iets vertellen over de liefde?

Ik ben dol op de liefde! En ik heb er een paar gehad in mijn tijd, ik kan ze allemaal nog bij naam herinneren. Totdat ik natuurlijk de ware vond…! Oh nee, ik zeg het verkeerd, hij heeft mij aan de haak geslagen, in 1954. We ontmoetten elkaar in “Café Spoorzicht” in Sint-Pancras. Het was ijskoud buiten, dus we moesten heel snel afscheid nemen! Ik herinner me de datum nog goed, het was 9 januari, midden in de winter.

Hij kwam in die tijd vaak bij mij thuis op bezoek. En elke keer als we afscheid namen bij de deur, liep mijn vader “toevallig” de gang in om zijn hoed te pakken. Natuurlijk hield hij ons in de gaten.

Hoe zit het met uw leven en gezondheid?

Ik voel me nog gezond. Ik heb problemen met mijn geheugen, ik vergeet af en toe wat, maar ik geniet van mijn leven. Wat ik tegenwoordig erg waardeer, is dat ik vrij ben om te gaan waar ik wil. Ik hou ook van de zon! Het lijkt wel alsof het weer steeds warmer wordt.

Wat zou u zeggen is het vreemdste aan het ouder worden als vrouw?

Ook al is mijn gezondheid goed, ik vergeet steeds meer. Het probleem is dat ik mijn vergeetachtigheid nauwelijks merk. De mensen om mij heen merken het de hele tijd, wat soms lastig en ongemakkelijk kan zijn.

Toen de dokter me vertelde dat ik tekenen van dementie vertoonde, vond ik dat niet zo erg. Ik dacht: “nou ja, dat hoort bij mijn leeftijd.”